تنهايي

         

                       بس که ديوار دلم کوتاه است

                  هرکه از کوچه ي تنهايي من ميگذرد

                       به هواي هوسي هم که شده 

                          نگهي ميکند و ميگذرد

                           ٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫

                        غمگين توي تنهايي نشستم
             بغض سرد و بي صدامو تو چشاي تو شكستم

                طعم تلخ گريه ها مو كسي اينجا نميدونه
                چه غريبه توي دنيا لحظه هاي عاشقونه

                به هواي چشم خيسم ديگه ابري نمي باره
                  تو شباي خالي من نميخنده يه ستاره 

               جاده ي از تو گذشتن پيش رومه تا هميشه 
                 تو نموندي تا ببيني آخر قصه چي ميشه 

               سايه اي خسته تر از شب و تو با پاي پياده
                    آخر قصه همينه من و تنهايي و جاده

مادر

گل زرد

                                  گفتم به گل زرد چرا رنگ مني

                                افسرده  و دلتنگ  چرا مثل مني

                               من عاشق اويم که رنگم شده زرد

                            تو عاشق کيستي  که هم  رنگ مني

آرزو

                               هر جا بگذرد تابوت من غوغا به پا خيزد که گويند

                                 چه  سنگين مي رود  تابوت

                                                 اين  مرده از بس آرزو دارد

 

                                                اگر کسي مرا خواست بگوييد

                                                     رفته باران را تماشا کند

                                                و اگر باز اصرار  کرد  بگوييد

                                                 براي ديدن طوفانها رفته است

                                              و اگر باز هم سماجت کرد بگوييد

                                                  رفته است تا ديگر باز نگردد

 عکسهای عاشقانه ادامه متن                                           

 

راز

مدتها بود که مي خواستم رازي را که در سينه دارم به تو بگويم. اما نتوانستم. دوست داشتم هنگامي که از کنارم مي گذري اين راز را در چشمان عاشقم بخواني.ولي تو با بي اعتنايي مي گذشتي تا اينکه امروز قلم را برداشتم تا از بي مهريت بنويسم. ولي وقتي قلم را از روي کاغذ برداشتم ديدم نوشته ام: "با تمام وجود دوستت دارم

عكسهاي عاشقانه ادامه متن

آه ه ه

                             به وبلاگ تنهاترين تنها خوش آمدين

                            

                                          ****

               ديگه باورم شده تنها شدم هيچكي نيست دست توي دستام بذاره

                       ديگه آرزوم اينه ببينمت سر رو شونه هات بذارم

              دوباره هر شب  خوابتو مي بينم اما تو رفتي و برنمي گردي مي دونم

                   خواستي كه  فراموشت كنم  ولي اينو از دلم نخواه نمي تونم

                   مي دوني  تنها  شدن حقم نبود مني كه هميشه عاشقت بودم

                   تو برو سفر فراموشم  بكن اما من هميشه عاشق مي مونم

           با تو بودن فقط تو خواب و خيال رفتي از پيشم هنوزم رفتنت واسم سواله

                           رفتي سفر با رفتنت سوختم و خاكستر شدم

                         خواستم كه از يادم بري رفتي و عاشق تر شدم

            هنوز هم  قلب شيشه اي احساسم را با سنگ نا مهربانيها مي شکنند

                                       ******

                                 تاحالا دل تنگ کسي شدي؟

                                اصلا ميدوني  دلتنگي چيه؟

                                  اونم ازبدترين نوعش؟

         بزرگترين دلتنگي اينه که بدوني اوني که دوسش داري هيچوقت ماله تو نميشه.

      اينه که بدوني يه روزي ازکسي که دوسش داري بايد جدا بشي چه بخواي چه نخو     

بيا و سرزده برگرد

                                    

                                      چه روزهاي زلالي بود!

                                هميشه يكي از ما چشم مي گذاشت،

                                   تا بي نهايت ِ بوسه مي شمرد

                                             و ديگري

 
                        در حول و حوش ِ شهامت ِ سايه ها پنهام مي شد!

                       ساده ?ساده پيدايم مي كردي! پونه پنهان نشين من!

                            پس چرا در سكوت اين خانه پيدايم نمي كني؟

                                        بيا و سرزده برگرد!

                          بگو: «-سك سك! مسافر ساده سرودنها!»

                  من هم قوطي ِ قرصهايم را در جوي روبروي خانه مي اندازم!

                                               قلمم را،

                               چركنويس هاي تمام ترانه هاي تنهايي را!

                                       بعد شانه شعر را مي بوسم!

                          مي گويم: «-خداحافظ! واژگان نمناك كوچه و باران!

                                 آخر فرشته فراموشكار ِ من برگشت!»

                                            پياده راه مي افتيم!

                                             از دره گرگها،

                                       تا كوچه دومين پرنده تنها

                                           راه دوري نيست!

                                       كنج دنج كوچه مي نشينيم!

                              من برايت از تراكم تنهايي اين سالها مي گويم

                                 و تو برايم از حضور ِ دوباره بوسه!

                              ديگر «كبوتر باز برده» صدايت نمي زنم!

                                    بر ديوار ِ بلند كوچه مي نويسم,

                                     «كبوتر با كبوتر، باز با باز»

                               باور ميكنم كه عاقبت ِ علاقه به خير است!

                           كف ِ دست ِ راستم را نشان فالگير ِ پير پُل مي دهم،

                                   تا ببيند كه خط ِ عمرم قد كشيده است

                             و ديگر مرا از نزديكي نزول نفسهايم نترساند!

                              آنوقت، ما مي مانيم و تعبير ِ اين همه رؤيا!

                                 ما مي مانيم و برآوردِ اين همه آرزو!

                                  ما مي مانيم و آغوش ِ امن علاقه...

 

                                          بيا و سرزده برگرد

 

انتظار

                 

                         تنها در ميان تن ها چه عاشقانه مانده ام 

                در بيهودگي انتظار پيوستن به تو چه بي صبرانه مانده ام

 
                    چه خوانا دوري ات را بر سر در خانه نوشته اند

                       و من در نخواندن آن چه پا فشارانه مانده ام

                چه بسيار است دورويي ها، فراموش کردن ها و گسستن ها

 
                         و من در اين همهمه چه صادقانه مانده ام 

                            رفيقان همه با نارفيقي خود  رفيقند

                            من هنوز با آنان چه دوستانه مانده ام

                        خاستگاه من کجاست که من آنجا قنودن خواهم

                            من در پيمودن راه چه عاجزانه مانده ام

 
                            تنها  در ميان تن ها چه عاشقانه مانده ام

 

 

عشق تنها

  

                                  صدا، صداي تو بود؛

                                  قلبم هم نواي تو بود؛

       سخن تو حرف دل نبود، کلماتي بود، صوتي بود، براي من نبود، ولي صدايت آرامش  

                                        قلبم بود...

 
                  نمي داني، نخواهي دانست، و نمي خواهم که بداني سخنم را؛

                  و نخواهم گفت با تونقش خود را بر پرده ي تراژدي غم ها؛

                 و ديگر نخواهم تراشيد بر کتيبه ي سنگي پيکرم نام تو را...

                              اي آنکه ندانم چه  خطاب تو کنم:

                      بدان که تا ابديت انکار نخواهم کرد عشق تو را؛

                     وفراموش  نخواهم  کرد آذرخش اولين نگاه تو را؛

           و ناديده نخواهم گرفت تبسم ها و چشم هاي تهي از احساس تو را...

                                  *********

                         امشب آسمان بارانيست و باران زيباست

            باران را دوست دارم و تصور ميکنم باران نيز مرا دوست مي دارد.

باران! اين دوست داشتن را دوست مي دارم زيرا که پيونديست بين من و تو پيوندي به وسعت

 آبي آسمان و سپيدي ابرها. اين را مي نويسم تا به تو بپيوندم چونن پيوند تو نا گسستني ترين

                                        پيوندهاست

                                  

خسته شدم

                          

                           

                          تنهايي بگو چگونه اسمت را بنويسم؟  

                     وقتي اشک نمي گذارد اسمت را به همراه ستاره 

مي نويسم چون مرا به ياد شبهاي تارعشق مي اندازد بگو چگونه درک کنم لحظات عاشقي را؟

بگو چگونه بعد از اين تحمل کنم لحظات تنهايي را؟ با نوشتن تنهايي گريه ام مي گيرد چه برسد

به اينکه تنهايم بگذاري بگو چگونه احساسم رابنويسم که ديگر دلم از تنهايي و بدون تو بودن

                                         خسته شده

                                     ********

    ديشب دلم هواي تو کرد و تو نبودي چشمانم براي تو باريد و تو نبودي ان يادگاري زيبا برگ گل سرخ

    تصوير اسم زيباي تو بود تو نبودي چشمانم تمناي نگاه تو ميکرد در اتش عشقِ تو بود و تو نبودي ان

                        قامت رعنا که سفر کرد دلم تنها در حسرت ديدار تو بود و تو نبودي

                                                      ***********

                                     چه قدرسخته گل آرزوهاتو توي باغ ديگه اي ببيني

                                           و هزاربار توخودت بشكني

                                              و آروم زير لبت بگي

                                           گل من  باغچه  نو  مبارك

                                                      

 

 

عشق ؟

غربت ديرينه ام را با تو قسمت مي كنم

     تا ابد با درد و رنج خويش خلوت مي كنم

           رفتي  و  با  رفتنت  كاخ  دلم  ويرانه  شد

                 من در اين ويرانه ها احساس غربت ميکنم

                       *********

عشق يعني پرزدن بي بال وپر

       ديده را  دريا  نمودن تا  سحر

             عشق  يعني  گفتگو  با کربلا

                     سر کشيدن  باده  از جام  بلا

                            عشق يعني ديده برخنجرزدن

                                    مثل طوطي درقفس پرپرزدن

 

عشق يعني گم  شدن  در جام  مي

        راز  دل بي پرده  بشنيدن  زني

              عشق  يعني  خاک  پاي  خاکيان

                    مي  زدن در  حلقه ي   افلاکيان

                          عشق يعني مثل يک گل وا شدن

                                  فــارغ  از  بي  تابي  دنيـــا  شـدن

 

عشق يعني شب نشيني با  خدا  

       گفتگو  با  ناله  اما  بي  صدا

            عشق يعني پاي کوبي  در منا

                   با  صفا  دل  را  نمودن  آشنا

                        عشق يعني ديدن موسي به طور

                                يک جهان بي ناشدن ازبوي نور

 

عشق يعني پاي هر بت« لا» شدن

         مست و مجنون درپي ليلا شدن

               عشق  يعني  زندگي  را  باختن

                     خانه اي در کوي  دلبر ساختن

                           عشق  يعني  از  حرا تا کربلا

                                   جان  سپردن تشنه لب درنينوا

 

عشق يعني چون کبوتر ساده باش

        پاي  هر صاحب  دلي افتاده  باش

             عشق  يعني  فارغ از رنگ و ريا

                    دوستي  با  لاله  و  گل   بي ريا

                          عشق يعني کار نيکو کردن است

                                 برصداقت راستي خوکردن است

 

عشق يعني عشق بازي با چمن

       گفتگو  با  لاله  و  با  ياسمن

             عشق يعني مثل آب آبي شدن

                  هرشبي با گريه  مهتابي شدن

                        عشق يعني جوشش مي درسبو

                               مستي وديوانگي بي هاي وهو

 

عشق يعنـــي باسحرهمدم شـــدن

       در  دبــســتان  ادب  آدم  شـــدن

            عشق يعني مرگ درميدان جنگ

                 کشته   دلدار  گشتن  بي  درنگ

                      عشق يعني  بي نياز  از جام جم

                           شاد  کردن ديده و دل   وقت غم